Het verslag van Sam van den Boskant.

Onze tegenstander had zich versterkt. Tweemaal. Mijn tegenstander op bord 3, speelde eerder op bord 1, dus dat wil al wat zeggen. Maar kom, daardoor lieten we ons zeker niet ontmoedigen, we zouden bewijzen dat den Boskant niet zo makkelijk wordt afgeschrikt.

De partijen begonnen en, aangezien ik -uiteraard- mijn tegenstander snel verraste, had ik tijd om alles goed te volgen. Yordi en Kris kwamen gelijk uit de opening, bij Yordi leek het een tactische partij te gaan worden, terwijl het bij kris eerder een positioneel gebeuren was. Fabio kwam volgens mij heel wat beter uit de opening, hij had 3 stukken ontwikkeld tegen 0(!) van zijn tegenstander, het bleek echter een vreemd systeem te zijn dat Fabio niet onbekend was, en zwart toch wel uitstekende kansen biedt. Ikzelf kwam ongetwijfeld beter uit de opening, maar kon helaas niets concreets beginnen, het zou op alle borden nog wel even duren…

Ik zat in de bar (ook geen verrassing) toen Kris mij, met een bedrukte uitdrukking, kwam meedelen dat Yordi op z’n bakkes ging krijgen. “Ja, hij verliest sowieso een stuk”, hoor ik hem nog zeggen. Er stonden plotseling en 10-tal personen rond zijn bord, een slecht voorteken. De stelling was inderdaad verloren. Yordi spartelde nog even tegen, maar het mocht niet zijn, zijn tegenstander werkte vakkundig af. En zo stond den Boskant voor het eerst dit jaar achter in een match, dat gevoel doet wat met een mens, of beter gezegd, met een ploeg, een ploeg die eerst staat en voor de titel gaat.

Ondertussen waren de voordelen die we mogelijk uit de opening hadden, allemaal verdwenen. Kris zijn besluit stond vast: Aanvallen. Ik zag hem g4 spelen, mogelijk een goeie, maar zeker heel riskant. Hij werd gevolgd door g5, als je dan weet dat de koningen op g1 en g8 staan, weet je ook wel dat het heel scherp moest worden.

Ikzelf speelde ondertussen een strategische partij (de wereld is naar de kloten) waarin ik stilaan de bovenhand kreeg. We hadden gelijke lopers, maar alle 7(!) zwarte pionnen stonden op de andere kleur, doe daar nog een halfopen a-lijn bij, en dan is het rustig manoeuvreerwerk om uiteindelijk een pionnetje te winnen. Ik slaagde erin om dame en torens eraf te krijgen, en de sterkere loper betekende, samen met de pluspion, een overwinning.

1-1, terug wat ademruimte. Fabio speelde ijzersterk maar de tegenstander wou maar niet plooien. In de analyse achteraf liet Fabio zien wat er allemaal aan de hand was, zeer indrukwekkend moet ik zeggen, want op het eerste zicht leek het eerder rustig. Yordi en ik keken angstig toe, er moest absoluut nog iemand winnen, maar het zag er niet al te goed uit… KNAL! Fabio won een toren voor paard en pion. Was het een blunder van de tegenstander, of was het een offer ? Ik wist het niet goed, want de extra vrijpion kon wel eens héél sterk worden. Onze jongste speler laat zich echter niet zomaar vermurwen, en na een heleboel tactische dreigingen te ontwijken, kon hij de pion opeten. Om nom nom. Het punt was zo goed als binnen, een half uurtje later was het effectief zo.

1-2, maar de spannendste momenten moesten nog beginnen. Kris had heel wat tegenaanval te verwerken en was ‘e peeken’ achtergekomen. Afwachten en hopen op een klein mirakeltje van de Kris. We waren al bezig met onze kampioenskansen in te schatten moest deze match in een gelijkspel eindigen, het besluit was dat de Kris toch maar iets moest tevoorschijn toveren.

18:30

19:00

19:30

19:45

Lang kon het niet meer duren, er werd wat heen en weer geschoven, en door de verwoede pogingen om de pluspion in winst om te zetten, had de tegenstander minder tijd op de klok. Om 19:55 berustte hij dan maar in remise: “Ik zie geen winstvoortzetting”, zuchtte hij. Opluchting alom, schouderklopjes voor de Kris en stil gejuich bij de vier Peizegemnaren. Sterk gespeeld van de Kris, zo een stelling verdedigen is allesbehalve evident, maar hij speelde als een eindbaas en de overwinning voor de ploeg smaakte nog nooit zo zoet.

De avonturen van Opwijk 4 van de hand van Dirk

Het moet zijn dat de tegenstander schrik had van ons want de plaatselijke barmoeder stuurde ons naar de eerste verdieping, 20 minuten wachten, nog geen tegenstander. Terug naar de barmoeder; en toen bleek het ineens op de 2e verdieping te zijn. Psychologische oorlogsvoering in 5e afdeling, ge moet maar durven ! Enfin, zonder opwarming aan de tafel en beginnen.

Na 1 uur spel zaten de Peppi’s en Kokki’s (ofte Meindert/Bernd in het geval van Opwijk 4) van ons ploegske al in de analysekamer, heu sorry, stripkamer.

Na een half uur was ik eens rechtgestaan om ons tafels 3 en 4 eens te overschouwen en waarlijk, Waterloo was niet ver weg. Ik denk dat ze zowat simultaan een paard afgegeven hadden. Napoleon Bernd had het begrepen en liet zijn koning de witte vlag hijsen; Napoleon Meindert wou het wat langer trekken omdat hij waarschijnlijk dacht dat hij overgrootvader (met alle respect hoor) rechtover hem, in slaap zou kunnen wiegen, maar de kranige veteraan van vele oorlogen bleef bij de les en dus 2 – 0 voor Excelsior 2 nog voor de klok 1 keer was rondgegaan. En dus alle druk bij Jeroen en Dirk.

Terwijl mijn eigen partij de weg op ging die ik wou, keek ik eens naar de tafel naast mij en zag daar een zwarte koning met een witte dame niet ver weg, maar ik keek eens naar Jeroen en ik dacht dat hij heeft alles onder controle had. Mis dus, een beetje later volgde Waterloo nr. 3.

Ondertussen had ik mijn partij volledig naar mijn hand gezet: een paardje geofferd voor een d- en een e-pion zodat mijn d/e pionnen konden oprukken met mijn torens achter hun veren. Maar dan begon het hè. Hoe werken we dit af ? Want zijn verdediging bestond toch nog uit 2 torens, een dame en een paard tegenover mijn pionnen d6 en e7. Mijn tegenstander had ondertussen een remisevoorstel gedaan, maar ik wou en zou het afmaken.

Het is uiteindelijk gelukt door een onoplettendheid aan de overzijde van de tafel, want als hij speelt wat hij moet spelen … dan zou Waterloo 4.0 erin gezeten hebben, zover kwam het gelukkig niet, en een mirakel geschiedde, mijn ALLEREERSTE IC-zege na 5 pogingen. Yesssssssssssssssssssssssssssssssss !

De mat in 6 (of was het 5) van Dominique

Nuyens, John (1861) Versyck, Dominique (1574), Geel 2 – Opwijk 3, 27.01.2014
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s