Het Vlaams Kampioenschap: een verslag

Tijdens het zonovergoten Hemelvaartweekend vond het Vlaams Kampioenschap plaats. Gambiet werd vertegenwoordigd door Arno B, Tom B en Jonas VC in de gesloten reeks, en door mezelf in de open reeks. We verbleven samen met Hanne in een ruim appartement, ideaal gelegen aan het bekende glazen straatje.

Aangezien dit mijn eerste week(end)tornooi was sinds de BK’s voor de jeugd, hadden Arno en Tom VDP mij op voorhand gewaarschuwd: tornooispelers zijn toch nog wat anders dan de gemiddelde interclubspeler. Ik dacht dat ze bedoelden dat ze veel taaier en sterker waren, maar dat was zeker niet het enige verschil. Laten we beleefd blijven en zeggen dat er nogal wat folkloristische figuren rondlopen op zo’n VK.

Het schaken zelf dan: Jonas mocht het meteen opnemen tegen topfavoriet Tom Piceu en verweerde zich kranig. Op een gegeven moment leek het erop dat een remise binnen handbereik lag, maar na 5 uur spelen moest hij toch de duimen leggen. Eerder had Tom B vlot remise behaald tegen Adrian Roos en koos Arno snel eieren voor zijn geld en een remise tegen de jonge Dardha. In de open reeks won Hanne vlotjes en leek ik door slecht spel op weg naar een zekere nederlaag tot mijn tegenstander zo vriendelijk was om een stuk te blunderen.

In ronde 2 keek Arno snel tegen een tijdsachterstand van bijna 1 uur aan. Hij kende de theorie blijkbaar wel, maar die zat heel ver. Uiteindelijk vond hij het correcte pad naar de remise tegen Roos. Jonas kreeg Draftian en een stonewall tegen en ook hier werd het remise. Tom B kreeg Ghyselen en een KIA tegen. Hij verdedigde ergens verkeerd, waardoor hij kopje onder ging. Hanne won weer vlotjes, al bleek uit de computeranalyse achteraf dat haar tegenstander ergens een stuk kon winnen. Ik liet een gewonnen positie volledig kantelen en vond nog net een eeuwig schaak.

Niet al te veel reden tot vrolijkheid dus voor de Gambieters na dag 1 en dat verbeterde niet toen we tot de vaststelling kwamen dat we geen alfa-mannetje in ons midden hadden. We leken dus gedoemd om te blijven ronddwalen langs de Gentse restaurants aangezien niemand durfde beslissen waar we zouden eten. Zoals dat dan steeds gaat, viel de keuze uiteindelijk op een louche uitziend Chinees restaurant. We hadden het echter getroffen, want het eten bleek vers gemaakt en erg lekker.

Dag 2 dan. In ronde 3 werden Jonas en Tom aan mekaar gepaard en als echte vrienden kozen ze voor een snelle remise, zodat ze samen de hele namiddag wat konden rondhangen in Gent. Ik bleef slecht spelen en verlies was deze keer onafwendbaar. Hanne won weer erg vlot, en Arno kwam af en toe zelfs meekijken om er zeker van te zijn dat hij de theorie juist speelde. Tegen Mitran had hij namelijk dezelfde opening gespeeld, waarmee hij op weg ging naar een moeizame overwinning. Hanne en ik waren de partij beneden in de bar aan het volgen op groot scherm. In onderstaande positie stelde ik Tf8 voor:

3R4/6r1/2q1p1k1/1p5p/5Q2/2P3P1/1P5K/8 w - - 0 1

De bedoeling is om de pion op e6 te gaan winnen. Maar Hanne vond een subtielere voortzetting: Th8 dreigt mat en forceert Th7. Vervolgens Tf8 dreigt opnieuw mat en zwart moet Tg7 spelen. Dezelfde stelling dus als mijn voorstel, maar nu met wit aan zet! En wat gebeurde? Arno speelde Th8! En na Th7 volgde Tg8, Tg7, Tf8… Net als ik is Arno dus een niet-subtiele man. Als u nu dacht dat het allemaal wel niet zo veel zal uitmaken, denk dan maar rap wat anders. De Hanne-stelling is +10, de Arno/Domi-stelling +0.9. Het gevolg was dat Mitran nog naar een dame-eindspel kon afwikkelen. Arno moest nog een paar uur aan de bak en had bijgevolg nauwelijks nog energie over toen hij moest aantreden tegen zijn schaakidool Gorik Cools.

In ronde 4 schoof Cools onze FM langzaam positioneel weg en haalde het punt binnen, zonder enig moment tegenspel toe te laten. Ook Hanne kende problemen in haar partij. Ze stond lange tijd iets minder en naar het einde toe stond ze zelfs verloren volgens Jonas. Maar ze demonstreerde haar vechterscapaciteiten en sleepte nog een remise uit de brand. Het spektakelstuk van de avond was de partij Maddens-Barbé. Een wild koningsgambiet dat u maar eens volledig moet naspelen op de site van KGSRL. Tom won uiteindelijk nadat zijn tegenstander ergens onderweg een stuk was kwijtgeraakt. Jonas verging het minder goed tegen het jonge talent Warre De Waele. Laatstgenoemde speelt erg volwassen voor zijn leeftijd en kneep Jonas langzaam dood. Als u binnenkort tegen Warre zou moeten aantreden: naar het schijnt is zijn zwakte (voorlopig nog) het eindspel…

En wat deed ik ondertussen? Wel, mijn partij was na 3 kwartier gedaan nadat ik snel een kwal had gewonnen. Met 2,5/4 was ik niet echt tevreden en ik had ook nog niet goed gespeeld, een gevoel van teleurstelling maakte zich van mij meester. Het besef kwam bovendien dat ik nog enkele uren ging moeten wachten op de rest en dus trok ik de enige logische conclusie: ik ging beneden in de bar Orval drinken. Na 2 Orvals begon de verdoving te werken. De rest had echter nog steeds niet gedaan en toen ik halfweg mijn 3e Orval was, wou mijn tegenstander uit de eerste ronde mij nog trakteren. Uiteraard trakteerde ik hem terug en ik herinner mij nog dat ik Tom B naar de overwinning heb geschreeuwd en nog wat over mijn go-toekomst heb liggen lullen tegen Marcel Van Herck. Het volgende moment zat ik een veel te grote spaghetti te eten, zo groot dat ik hem niet opkreeg en dat wil toch wel wat zeggen.

In de nacht van vrijdag op zaterdag betaalden mijn darmen een zware prijs voor mijn overmoedig gedrag. Maar zo rond 4 uur kreeg ik ook een visioen: een prachtige rustige zet die ik had moeten spelen in mijn 3e ronde partij. Plots vielen de puzzelstukjes in mekaar: gedaan met overmoedig en slecht schaak, het was tijd om nog een blik rustige vastheid te openen!

Maar eerst terug naar het serieuzere schaakwerk: Arno probeerde uit alle macht aan te vallen en te winnen tegen Marcel Van Herck, om zo nog enigszins te kunnen aansluiten bij de top. Maar een remise stond in de sterren geschreven, al vermeldde Arno toch trots dat hij met een vol stuk meer was geëindigd (Koning + Paard tegen Koning). Hanne opende goed tegen Rudy Van De Wynckele, maar gaandeweg kwam ze toch wat in de verdrukking. Opnieuw demonstreerde ze haar vechterskwaliteiten om een halfje uit de brand te slepen. Voor Tom B was zijn absolute gloriemoment aangebroken: een miniatuurtje tegen Benny Todts. Hieronder de stelling na zet 9 van Tom:
rnb1kb1r/p2ppppp/5P2/2pP4/4q3/2B5/PPP1QPPP/R3KBNR b - - 0 1

Deze dubieuze variant staat in sommige kringen bekend als de Didgeridoo-opening. Het beste wat zwart kan doen is immers dames afruilen en dan staat het +1.5. Er volgde echter Dg6 en 4 zetten later waren stukverlies en opgave onvermijdelijk voor zwart. Ook Jonas pakte zijn tegenstander hard aan. Hij nam een toren en 2 pionnen voor loper en paard en drong vooral ook het zwarte kamp binnen met zijn zware stukken.

1QR5/1b1n1ppk/1q2n2p/1P1p1N2/3P4/4P3/r4PPP/1R4K1 w - - 0 1

Tom B en ik waren bovenstaande stelling aan het bespreken in de bar: we waren het erover eens dat Th8+, Kg6, Pe7+, Kf6, Pg8+ de way to go was. Maar na Kf5 vonden we niet meteen iets beter dan Dg3. Jonas wel: De8 en de zwarte stelling is nu volledig kapot, 6 zetten later werd de koning mat gezet. Ik werd gepaard tegen Patrick Boons, die net als ik niet tevreden was met zijn tornooi tot dan toe. Hij koos ervoor om alle stukken af te ruilen en ik deed iets te gretig mee: remise.

Ronde 6 bracht weinig spektakel voor de Gesloten reeks-Gambieters. Arno was met zwart snel tevreden met remise tegen De Waele en ook Jonas geraakte niet verder dan een halfje tegen Mitran. Hamblok en Barbé kregen wel de lachers op hun hand met hun “London system tegen London system” partij. Er werd geschoven dat het een lieve lust was en rond zet 45 vermoedde Jonas dat weldra remise kon geclaimd worden met de 50 zetten regel. Zo ver lieten de 2 kemphanen het echter niet komen.

U kon boven al lezen dat ik van plan was om volop de kaart van de rustige vastheid te trekken. Ik heb hier dan ook net – tot grote ergernis van Arno – Df1 gespeeld:

r4rk1/1bqnbppp/p2p4/1p1Pp3/2p1Pn2/2P1BN1P/PPBN1PP1/R2R1QK1 b - - 0 1

De stelling staat ongeveer gelijk, maar nu werd mijn jeugdige tegenstander overmoedig: f5? werd afgestraft door Lxf4, exf4, Pd4, fxe4, Pd6, Db6, Pxe4 met een gewonnen stelling.

Hanne moest met zwart afrekenen met Bert Boons om de titel binnen handbereik te houden. Arno beleefde in de bar een angstig moment toen wit in onderstaande stelling nog e5 probeerde
8/4kpp1/3p3p/2n5/2PKPP2/1r5P/1P1R2P1/8 w - - 0 1

Hanne had het echter weer beter gezien en speelde à tempo Pe6, waarna de overwinning vlot werd binnengesleept.

In de laatste ronde geraakte Jonas niet verder dan een remise tegen Todts. Arno beleefde nog enkele bange momenten tegen Ghyselen, maar ook hier werd het remise. Tom B speelde voor een podiumplaats tegen Warre De Waele en offerde een pion voor een aanval. Het was een moeilijkere stelling dan het er uit zag en Tom was net de winnende zet aan het bekijken toen hij merkte dat hij nog slechts 10 seconden op de klok had. Hij koos dan maar voor de veiligere, maar verliezende zet en zo werd het voor Tom net geen prachtig afscheid van het Belgische tornooischaak.

Ik werd naar boven gepaard en kon dus bij winst nog flink opschuiven in de eindstand. Het werd weer wachten tot mijn tegenstander overmoedig werd. Ik won een pion en even later ook de match. En zo viel ik met 5/7 nog onverwacht in de prijzen.

Hanne won de Open reeks door al bij al vlot te winnen van haar jonge tegenstander Thomas Moerman en eindigde zo met 6/7 een halfje voor op 2 achtervolgers, waarvoor proficiat!

In de Gesloten reeks was Tom Piceu het hele tornooi ongenaakbaar. We sluiten af met zijn prachtige overwinning tegen de jonge Dardha:

8/8/5KBk/8/6P1/6P1/1p6/8 b - - 0 1

Piceu liet Dardha hier promoveren tot Dame, waarna hij heerlijk mat zette met g5. De hele bar keek met bewondering toe, behalve dan 1 zonderlinge man die maar bleef roepen dat het pat was als wit de Dame pakte. Tja, hij had eigenlijk wel gelijk 🙂

Klinkende zege voor Opwijk 3

Na een lange reeks gelijke spelen en nipte nederlagen, en met het mes ondertussen enigszins op de keel, trok Opwijk 3 vandaag naar Watermaal-Bosvoorde op zoek naar een eerste seizoenszege. Die kwam er verrassend vlot.

Na een dik kwartier spelen voelde ik de positieve vibes reeds door mijn lijf gieren. Geert had zijn supersolide London System op het bord, ikzelf stond na amper 5 zetten positioneel gewonnen en was mijn elo-winst al aan het uitrekenen en Robbert-Jan en Stephan waren eindelijk binnengeraakt in de sfeervolle schaakkelder (de bel was niet gemakkelijk te vinden).

Nog eens 5 minuten later zag het er helemaal OK uit. Robbert-Jan speelde zijn geliefkoosde Konings-Indisch en Stephan had op zet 2 de theoriepaden al verlaten en was in een soort van “Open Frans” terechtgekomen (geen idee hoe ik het anders moet omschrijven).

Goed 2 uur later bood de tegenstander van Geert remise aan in een droge, ongeveer gelijke stelling. Geert accepteerde en stelde zo de overwinning veilig. Robbert-Jan was immers inmiddels een gezonde kwaliteit en pion voorgekomen en enig tegenspel voor zijn tegenstander was ver te zoeken. Niet veel later volgde de logische opgave. Nog wat later overzag mijn tegenstandster een tactisch trucje, waardoor ik kon afwikkelen naar een gelijke loper eindspel met 2 pionnen extra. Ook hier volgde de opgave en waren de 2 matchpunten binnen.

Met een goed gevoel keerden Geert en ik huiswaarts om nog wat quality time met onze gezinnen door te brengen. Stephan stond toen duidelijk actiever en was de vijandige koningin flink aan het opjagen. Na een uurtje bereikte mij het bericht dat Stephan een pion had gewonnen en nog vlot was gewonnen. Een deugddoende zege dus voor Opwijk 3, we kunnen weer wat rustiger ademen.

Desolate Duivenzolder

Het was een atypisch zicht toen ik gisteren rond tien over acht de Duivenzolder binnenkwam: enkel mijn tegenstander Kris en hardcore Gambieter Robbert-Jan waren aanwezig. In de loop van de avond kwam nog een handvol schakers binnengesijpeld, maar tegen elf uur zaten Kris en ik helemaal alleen onze partij af te werken.

De match zelf dan: ik kwam uit de opening met een voordeeltje, maar Kris bedacht een sterk counterplan waar ik iets te gemakkelijk in meeging. Kris had vervolgens lange tijd de betere stelling, want mijn loper en dame stonden gebonden aan de verdediging van mijn pion op d4. Ik bracht mijn koning naar het centrum om de verdediging van de pion over te nemen en met mijn dame in de tegenaanval te gaan. De computer lacht hier eens goed mee, maar Kris was ondertussen stilaan de tijdnoodfase genaderd en deed enkele mindere zetten waardoor de partij alsnog kantelde en ik met het volle punt aan de haal ging.

Tot zondag of donderdag wanneer er ongetwijfeld weer een pak meer Gambieters aanwezig zullen zijn! Voor wie ondertussen nog op zoek is naar een leuke bijverdienste: R-J is gebeten door de pokermicrobe.

 

Opwijk 4 wint, Opwijk 3 gaat onderuit

Beginnen doen we met het goede nieuws: de jeugd van Opwijk 4 gaat door op zijn elan van vorig seizoen.

Meindert won vlot zijn partij, na amper 2 uur spelen had hij het punt al op zak. Dirk verloor helaas even later, “een straftraining” zoals hij het zelf noemde. Bernd had de hele namiddag een gelijkopgaande stelling en remise was dan ook het logisch resultaat. Een geruststellende remise ook, want iedereen had gezien dat kersvers Gambieter Jonas op weg was naar een zeer overtuigende overwinning. De toeschouwers waren vol lof over zijn prestatie, het zag er inderdaad allemaal zeer solide uit.

Opwijk 3 verging het helaas minder goed. We kregen allemaal een op papier sterkere tegenstander tegen, en dat vertaalde zich ook in de stellingen op het bord. Na anderhalf uur spelen stonden we allemaal enigszins tot zwaar in de verdrukking.

Robbert-Jan kreeg een Scandinaaf tegen, maar kon nooit echt druk zetten en kwam uiteindelijk terecht in een toreneindspel met een pion minder. Ik hoorde de CREB-spelers na de partij tegen Robbert-Jan zeggen dat hij remise had kunnen houden, maar het is dus ergens misgelopen.

Mijn tegenstander had na een uur de kans om een pion te offeren in ruil voor een allesvernietigende aanval, maar koos voor de afwikkeling naar een eindspel met een pion meer. Als compensatie had ik het loperpaar en een vijandige achtergebleven pion om op te mikken. Mijn tegenstander speelde zijn paard enkele keren onhandig heen en weer en plots was het eindspel volledig gewonnen voor mij.

Tim moest zich helaas even later gewonnen geven in een uitzichtloze stelling. Na de opening stond hij een pion achter, maar hij had zijn tegenstander kunnen dwingen om zijn koning naar f8 te spelen. Dat bleek echter niet zo heel erg, en toen de CREB-speler zijn koning op een veilige plaats had gekregen, kon hij het laken naar zich toe trekken.

Jeroen moest dus winnen om nog een gelijkspel uit de brand te slepen, maar zat zelf de hele tijd in de verdrukking en kon nooit echt aanspraak maken op meer dan een remise. Hij kwam even een pionnetje achter maar kon toch nog het halfje houden. Jammer genoeg net niet voldoende voor een matchpunt…